Het is een economische wetmatigheid dat de eindgebruiker de kosten draagt. Banken zijn als privé-ondernemingen even onderhevig aan die economische wetmatigheid. Als een brouwer de kostprijs van zijn ingrediënten om bier te brouwen duurder ziet worden, dan zal het uiteindelijk de consument zijn die meer betaalt voor zijn pintje. Echter, die economische wetmatigheid mag in deze niet langer spelen.
De financiële crisis is de ergste sinds de crisis begin vorige eeuw. Door onverantwoord, naïef en roekeloos gedrag van overheden en financiële instellingen zijn we tot het pijnlijke besef gekomen dat banken en landen failliet kunnen gaan. De uiteindelijke dupe daarvan is steeds de consument. Dat deze crisis in België niet ten volle is doorgebroken is voor het overgrote deel te danken aan die consument die het vertrouwen – in de mate van het mogelijke – bleef behouden en nooit in paniek sloeg. Elke Belg betaalde mee voor het redden van banken als Dexia en Fortis, zij het onrechtstreeks.
Het was klaar en duidelijk, vonden gelukkig ook de regeringsonderhandelaars, dat toekomstige crisissen moeten ondervangen worden, schuldigen gestraft en financiële vangnetten worden gecreëerd. Hoewel op het Europese niveau vele zaken aan het bewegen zijn, werd dus ook in België actie ondernomen. De banken zouden hun aandeel in de crisis belast zien met een bankentaks. Groot was de ontsteltenis dan ook toen bleek dat de banken deze kosten zouden afwentelen op de consument.
Net nu de crisis een klein beetje bezworen lijkt door het vormen van een nieuwe regering en de consumenten even naar adem kunnen happen, geven de banken hen een nieuwe harde rake klap in het gezicht. De consument wordt eerst het slachtoffer van het roekeloze gedrag van de financiële instellingen, wordt dan gedwongen om die banken uit het slop te halen en zou nu opnieuw het slachtoffer worden van nieuwe kosten en taksen, die eigenlijk bedoeld zijn voor de banken. Dit is de ethiek voorbij.
Het OIVO roept de banken vooreerst op om de hand in eigen boezem te steken en op een waardige manier het vertrouwen van de consument proberen terug te winnen. Ten tweede roept het de consument op om kritisch te zijn, vragen te stellen aan zijn financiële instelling, te vergelijken en desnoods te veranderen van bank. Het kan niet dat de consument een speelbal wordt. Ten derde vraagt het OIVO aan de bevoegde ministers om aan deze praktijken paal en perk te stellen. Het regeerakkoord stelt het Prijzenobservatorium in zijn opdrachten te versterken. Dit is het uitgelezen moment om hieraan gevolg te geven en een krachtdadig signaal te geven aan de consument!
